De speciale kijk op de werkelijkheid van kunstenaar Job Koelewijn: "Wat ik om mij heen zie, intensiveer ik"

Op zijn rug heeft de Amsterdamse beeldend kunstenaar Job Koelewijn tekstregels laten tatoeëren: 'Metamorphoses Ovidius' staat er, met de data waarop is het aangebracht. De metamorfose staat voor verandering, beweeglijkheid en is het levensmotto van Job. Nooit valt hij bij het maken van zijn kunstwerken in herhaling. Zijn werk vanaf 1990 tot en met 2025 heeft hij nu vastgelegd in een vuistdikke pocket. Al 20 jaar begint Job elke dag met het hardop lezen van boeken en neemt dat op. Zowel op cassette als digitaal. Drie kwartier lang, de lengte van een cassettebandje én een lesuur op school. Het vereist discipline, doorzettingsvermogen en scherpt de geest. Van de cassettebandjes heeft hij verschillende kunstwerken gemaakt. Doorbraak Job brak als beeldend kunstenaar door met zijn afstudeerproject op de Rietveldacademie in 1992. Zijn docenten wilden dat hij zijn schilderijen zou laten zien, maar Job voelde zich daar niet goed bij. "Het was me te af, te statisch. Ik heb toen mijn moeder en drie tantes uit genodigd om het Rietveldpaviljoen schoon te maken." Op foto's zie je hoe de dames getooid in klederdracht van Spakenburg het glazen paviljoen schoonboenen. "Ik plande het op maandagochtend, omdat er dan toch geen Rietvelder zou zijn, en ik mezelf niet te schande zou maken. Maar om twee uur 's middags stonden er drommen mensen te kijken. Iedereen vond het een prachtig project." Jobs naam was wel in één klap gevestigd en musea voor moderne kunst uit de hele wereld waren vanaf dat moment geïnteresseerd. Musea in Frankrijk en Duitsland wilden dat hij met zijn familie ook daar kwam poetsen. "Het was even een verleidelijk aanbod", vertelt Job. "Maar dan zou het een herhaling zijn en het oorspronkelijke idee tenietdoen." Een volgend opzienbarend werk diende zich enkele jaren later aan. In de Amsterdamse galerie van Fons Welters wilde Job een gat in de achtermuur maken. "Zo groot als een voetbaldoel, met zicht op de tuinen erachter." Het kunstproject werd wereldnieuws.  Job verdiende hiermee een beurs in New York en maakte ook daar opzienbarend werk, zoals een foto van een metershoge opeenstapeling van dienbladen, balancerend tussen enorme wolkenkrabbers. In New York kwam hij op het idee van 'mobiele bioscopen': grote rechthoekige dozen met stoelen, waarbij het bioscoopscherm een opening is op de buitenwereld. De bezoeker kijkt naar de realiteit en hoort filmmuziek van Ennio Morricone. Vooral in China waren ze op gek deze kunstvorm en stonden de bioscopen in verschillende steden. Ernstig auto-ongeluk In zijn jeugd wist Job niet zo goed wat hij wilde worden. Een ernstig auto-ongeluk op zijn 21e veranderde alles. Maandenlang verkeerde hij op de grens van leven en dood. Alleen door het knipperen met zijn ogen kon hij na een tijdje communiceren met de buitenwereld. Alles moest hij opnieuw leren.  Twijfel en angst waren overwonnen. Job wist toen zeker: hij wilde kunstenaar worden. Hij knokte zich uit de rolstoel en werd aangenomen op de Rietveldacademie. Het ongeluk heeft zijn geest aangescherpt en is de leidraad voor de rest van zijn leven als mens en kunstenaar. Op dit moment werkt Job aan een project voor de beeldentuin van Kröller-Müller. Het werk heet 'Focus' en wordt een cirkel van lantaarnpalen. Het is nu nog slechts een schets aan de wand op zijn zolderkamer in Amsterdam. Waarschijnlijk volgend jaar in volle glorie op de Veluwe te bewonderen.