Een lege stoel in café De Jaren: boezemvriend eert Wim T. Schippers (1942-2026)

Een eerbetoon aan de deze maand overleden beeldend kunstenaar en programmamaker Wim T. Schippers in het Stedelijk Museum. Vandaag wordt daar het laatste kunstwerk waar Schippers aan werkte gepresenteerd: Wim is weg 1942-2026 (onvoltooid). Boezemvriend Titus Muizelaar zal na afloop een gedicht voorlezen. We spraken de acteur en regisseur in café De Jaren, waar hij en Schippers 26 jaar lang samen koffie dronken.  Titus Muizelaar beheert als voorzitter van Stichting Wim T. Schippers het cultureel erfgoed van de beeldende kunstenaar. Maar bovenal waren de twee goede vrienden. 26 jaar lang spraken ze elke week af in café De Jaren om lekker te ouwehoeren.  Muizelaar zit aan hun vaste tafeltje met een kop koffie. Voor het eerst zonder Wim. Wel ligt er een portret van Schippers op tafel, dat na zijn overlijden op de leestafel van het café heeft gestaan. Muizelaar is zichtbaar geëmotioneerd. "Het is zo raar. Zijn dood raakt me, maar vooral hier. Dit was onze vrijplaats. We kwamen hier 26 jaar lang om elkaar te ontmoeten. Elke zaterdagochtend als ik opstond, wist ik: ik ga naar Wim, ik ga naar De Jaren. Dat zo'n ritueel doorbroken is, raakt mij meer dan de grote kunstenaar die verloren is gegaan. Het was mijn vriend. En ik was zijn vriend." Wim T. Schippers kwam altijd zogenaamd struikelend het café binnen. Muizelaar doet het even voor. "Of hij speelde dat hij mij niet herkende. Dan stopte hij, draaide zich om en zei (doet de stem van Schippers na): 'Zeg, jij hier?'." Volgens de barvrouw mondden de ontmoetingen tussen Schippers en Muizelaar steevast uit in luide discussies. Muizelaar moet erom lachen. "Dat ging dan bijvoorbeeld over Poetin, over Trump of de verkiezingen. Onderwerpen waar iedereen het over heeft." Het laatste halfjaar lazen ze elkaar de rouwadvertenties in de kranten voor. Bespottelijk vonden ze die meestal. "We zullen je voor altijd missen. Hoezo, voor altijd? Hoe weet je dat? Weet je dat nu al?  Daar werd dan stevig commentaar op gegeven. Daar beleefden we enorm veel plezier aan."  De klokken van Schippers De eerste keer dat Muizelaar werd geconfronteerd met het werk en de denkwereld van Schippers, was in 1971, op het Rembrandtplein. Schippers plaatste daar  25 identieke staande klokken in een kaarsrechte lijn dwars over het plantsoen heen. "Ik was gefascineerd. Ik vond dat zo'n fantastische nieuwe ervaring. Wim vertelde me daar later een grappig verhaal over. De middenstand rond het plein maakte enorm veel bezwaren tegen het plaatsen van die klokken. Die moest daar niets van hebben. Maar toen ze weggehaald werden, hebben ze allemaal geprotesteerd, want de toeloop was zo gigantisch dat ze daar enorm van profiteerden." Wim T. Schippers is in besloten kring begraven. In het Stedelijk Museum ligt vanaf 2 juli tot en met 19 juli een condoleanceboek voor de eigenzinnige kunstenaar. Zijn vriend Muizelaar sluit vandaag tijdens het eerbetoon de dag af met een gedicht van Wim, voor Wim. "Die eerste drie zinnen, dat is eigenlijk hoe hij het leven samenvat." Zitten, in een dichte mist,  staan, alsof je van helemaal niets wist,  liggen, in een houten kist.