Familie over doodgeschoten cipier: "Hij corrigeerde mensen en stond altijd voor je klaar"

Een familieman die vaak op bezoek kwam of belde en iemand die altijd een lach op zijn gezicht had. Zo omschrijven mensen de 61-jarige Marcel. Hij werd gistermiddag doodgeschoten op een terras op de NDSM-kade in Amsterdam, vermoedelijk omdat hij de schutter even daarvoor aansprak omdat die zijn hond niet had aangelijnd. Het slachtoffer zat daar met zijn vrouw en dochter. Op de plek waar het gebeurde, kwamen familieleden en vrienden vandaag bij elkaar en werden er bloemen gelegd.  "Niet te bevatten, nog steeds niet", zegt jeugdvriend Jerrel Wijnhard. Hij is vandaag bij het café waar Marcel (op verzoek van de familie noemt AT5 zijn achternaam niet) werd doodgeschoten. "Dat je met je gezin daar zit, dat je vader zo wordt weggerukt. Beetje socializen: het is vrijdag, terrasje, het was goed weer. Krijg je dit..." In de loop van de dag kwamen er steeds meer familieleden langs om te rouwen en bloemen te leggen. Ook de politie was aanwezig en sprak met de nabestaanden en omstanders.  Nu is er groot verdriet bij de familie. Hij laat een vrouw en twee dochters, en een kleinzoon van een paar maanden na. "Altijd behulpzaam, altijd voor mensen klaarstaan," zegt Jerrel. Hij struikelt even over zijn woorden. ''Ach, ach, dat zal zeker voor heel veel een gemis zijn." Jerrel kende zijn vriend al van kinds af aan, ze voetbalden samen op straat in West. "Hij was een familieman: heel straight, geen gedraai maar rechtvaardig." Zoals Surinaamse Amsterdammers volgens Jerrel zijn: "Je moet mensen kunnen corrigeren, zo stond hij in het leven en ook in zijn werk." Bijna iedereen die vandaag langs de NDSM-kade kwam, wist wat zich hier gisteren heeft afgespeeld. "Het lijkt wel of mensen steeds agressiever worden", zegt een voorbijganger. "Ik kan letterlijk niet beseffen dat het is gebeurd", zegt een jonge vrouw. "Het zegt natuurlijk iets over de wereld waarin we leven dat mensen denken dat ze iemand op klaarlichte dag kunnen vermoorden." Volgens een terrasganger moet je daarom juist wel op de plek van de tragische moord gaan zitten. "Anders ga ik nergens meer zitten." Ook jeugdvriend Jerrel vindt het belangrijk om niet toe te geven. "Als Surinaamse Amsterdammer ben ik ook heel direct en in deze tijd kan je dat niet meer zijn. Het is lastig om jezelf te zijn, zeker als je ziet dat dingen gebeuren en je je niet meer kan uiten. Maar ik zeg dan op z'n Amsterdams: krijg lekker de pleuris."