Frederiek liep mee in militair ziekenhuis Oekraïne: "Verwondingen die ik nooit had gezien"

Drones, explosies en zwaargewonde militairen die vanaf het front worden binnengebracht. De 26-jarige student Geneeskunde Frederiek Roukens is net terug van het slagveld in Oekraïne. Ze werkte daar een week lang op de intensivecareafdeling van een militair ziekenhuis in Charkiv, een frontstad niet ver van de Russische grens.  "Ik zag verwondingen die ik in Nederland nooit eerder had gezien. Het klinkt misschien hard, maar soms vroeg ik me echt af of het nog wel om een lichaam ging. Geen benen of armen meer, de gezichten vaak vreselijk gewond." Elke dag zag Frederiek de lichamen binnenkomen op de intensive care van het militaire ziekenhuis in Charkiv. Gewonde soldaten, vaak ingepakt met verband. "De meeste evacuaties gebeuren 's nachts, omdat de drones dan minder goed kunnen zien. Je moet op een gegeven moment wel een soort knop omzetten.  Ik had van tevoren al tegen mezelf gezegd dat het heel heftig zou worden, dat ik dit soort dingen te zien zou krijgen en dat ik weinig zou slapen." De 26-jarige arts in opleiding was al twee keer eerder in Oekraïne geweest. Om met stichting Protect Ukraine medische hulpmiddelen, auto's en ambulances te brengen. De eerste keer was anderhalf jaar geleden. "Ik kijk vaak naar het nieuws en dan voelde ik me altijd machteloos en verdrietig. Al die lelijke dingen die er in de wereld gebeuren op dit moment. Toen kwam er een oproep voorbij binnen Geneeskunde dat ze op zoek waren naar artsen voor een konvooi naar Oekraïne. Voor mij was dat een manier om iets concreets te doen en te helpen." Met het medisch konvooi bezocht Frederiek ook het militaire ziekenhuis in Charkiv. "Toen hoorde ik van de artsen dat er naast de spullen ook extra handen nodig waren." Na lang nadenken besloot Frederiek die extra handen aan te bieden. In haar vakantie reisde ze af naar Oekraïne. Ik weet nog dat ik de eerste avond in bed lag en de sirenes van de ambulances hoorde. Het luchtalarm was al vaak afgegaan en ik hoorde explosies. Toen dacht ik: 'Oké, ik ben nu in het gevaar waar ik de afgelopen tijd zo over heb nagedacht'. Maar ik vroeg me ook af of ik echt wat kon betekenen hier, of het het allemaal waard was. Toen kreeg ik een appje van de arts die me had ontvangen: 'Bedankt voor het komen, Je bent als een zonnestraal in een heel donker koninkrijk'. En ik weet nog dat al die twijfel toen meteen wegzakte." Tijdens de week op de intensivecare-afdeling in Charkiv heeft Frederiek een hoop geleerd en gezien. "Ik heb ook zeker momenten gehad dat ik bij een patiënt de tranen voelde opkomen. Maar het lukte me wel altijd om rustig te blijven. Dat moet ook denk ik om dit werk te kunnen doen. Op de momenten dat ik alleen was, kon ik gewoon even heel hard huilen soms, en dat was dan ook heel lekker." Inmiddels is Frederiek al een kleine maand terug in Amsterdam. Ze start binnenkort met haar coschappen op de Spoedeisende Hulp. "Ik moest de eerste twee weken echt weer landen hier. En bijslapen.  Ik moest even wennen aan het idee dat ik weer gewoon in de stad ben waar alles normaal is, waar er geen luchtalarm is. Geen constante sirenes om je heen of gewonden die binnen worden gebracht. Het is ook wel weer heel fijn om te voelen dat je veilig bent." Frederiek heeft er nog wel over nagedacht om haar coschappen in Oekraïne te doen. "Maar omdat Oekraïne een rood gebied is, kan je daar geen coschappen lopen. Het is natuurlijk gevaarlijk en risicovol, en ik kan me voorstellen dat de UvA toch de verantwoordelijkheid draagt voor een student die daarheen gaat. De keren dat ik daarheen ben gegaan stonden los van de universiteit. Maar zodra ik tijd heb en de kans, ga ik zeker terug."