Joodse Boaz en moslima Oumaima willen dialoog gaande houden: "Moeten elkaar vasthouden"

Boaz Cahn en Oumaima al Abdellaoui gaan met hun stichting Deel de Duif al drie jaar langs scholen, universiteiten en bedrijven om gesprekken over Israël en Palestina te begeleiden. "Een van de regels die we stellen, is dat je moet accepteren dat je misschien gekwetst raakt in zo'n gesprek." Het was vlak na de aanslagen op 7 oktober toen Boaz, Oumaima en andere Amsterdammers werden uitgenodigd door burgemeester Halsema op de ambtswoning om te praten over Israël en Palestina. Ze raakten in gesprek met Selma en Noa, ook omdat ze een van de weinige jongeren waren die avond.  Boaz komt uit Amstelveen en is Joods. Oumaima is opgegroeid in Zaandam en is moslim. Met z'n vieren begonnen ze vlak daarna Deel de Duif, vanuit de overtuiging dat je met oprechte nieuwsgierigheid elkaar kan leren kennen, ook al denk je soms heel anders over fundamentele thema's.  "We zitten nog steeds in een periode dat mensen rondom Israël en Palestina heel erg verharden. We zagen toen op televisie dat het een soort voetbalwedstrijd werd, met voor en tegen. En online kwam er veel meer haat", zegt Boaz. Minderheden tegen elkaar uitspelen Drie jaar later is de toon van het gesprek nauwelijks verzacht, zeggen de twee initiatiefnemers. "In de politiek zien we het ook. Er worden stemmen gewonnen op het tegen elkaar uitspelen van minderheidsgroepen", zegt Oumaima.  "Er bestaat nu een stereotype dat dit iets is tussen joden en moslims en wij willen juist laten zien dat dat niet zo is. Wij willen juist laten zien dat wij gewoon vrienden zijn", vervolgt Boaz.  Hoe voer je een gesprek? Op scholen, universiteiten en bedrijven begeleiden ze gesprekken door mensen eerst te laten zoeken naar wat ze wel delen. "We zijn heel erg gewend om het direct over meningen en feiten te hebben", vertelt Boaz. "Terwijl wij beginnen met: welke zorgen delen we, welke woorden delen we?" Het begeleiden van die gesprekken is niet altijd makkelijk geweest voor de initiatiefnemers. Ze krijgen regelmatig kritiek, vanuit verschillende hoeken. Toch denken ze er niet aan om te stoppen. "Zolang politici jouw bestaansrecht ontkennen en er bij mijn synagoge beveiliging moet staan, hebben we niet de luxe om alleen zorgeloos te leven. We moeten elkaar vasthouden."