Lessen aan het nieuwe college: hoe kan de jeugdzorg beter?

Als alles goed en vlot verloopt, heeft Amsterdam voor de zomervakantie een nieuw stadsbestuur. Weliswaar zo goed als zeker met dezelfde partijen als de afgelopen acht jaar, maar er wordt nog druk onderhandeld over de nieuwe plannen. Voordat alles al in beton is gegoten, hebben Amsterdammers nog wel wat tips. Vandaag is dat de 28-jarige Jason. Hij belandde net als duizenden andere jongeren in de jeugdzorg.  Jason Bhugwandass belandde als tiener in de jeugdzorg, omdat hij depressief en suïcidaal was. Maar in plaats van zorg en aandacht te krijgen, werd hij voornamelijk opgesloten. Hoewel hij zich al tien jaar inzet om de jeugdzorg te verbeteren en daar ook de overheid over adviseert, raakt hij ontmoedigd door de traagheid waarmee minimale veranderingen in de jeugdzorg tot stand komen. Gehoord worden "Waar het op neerkomt, is dat jongeren gehoord willen worden. Ze willen een passende en liefdevolle aanpak en kunnen werken aan hun toekomst." Maar wat Jason in de praktijk ziet, is dat de gemeente stuurt op capaciteit in plaats van kwaliteit van jeugdzorg, zegt hij. "Jongeren worden vaak ergens geplaatst waar plek is, maar niet waar ze precies die zorg krijgen die ze nodig hebben."  Hij adviseert het nieuwe college dan ook om bij jongeren in de jeugdzorg op bezoek te gaan en goed naar hen te luisteren wat voor hulp ze nodig hebben. "Als je jeugdzorg opnieuw gaat aanbesteden, dus gaat inkopen, betrek de jongeren uit de jeugdzorg er dan bij, zoals ze in Utrecht hebben gedaan. Dan gaat het echt beter." Iris Vos, van het Ouder- en Kindteam in Zuidoost, ziet dat vraag naar jeugdhulp de afgelopen jaren flink toeneemt onder kinderen, jongeren en ook ouders. "Ouders hebben veel stress over bestaanszekerheid, huisvesting of hebben psychische problemen en dat heeft z'n effect op de opvoeding van kinderen." Vertrouwen Om aan die grote vraag aan jeugdzorg te kunnen voldoen, zoekt Iris de samenwerking met kleine maatschappelijke organisaties in de wijk. "Daar zijn de bruggenbouwers en sleutelfiguren uit de wijk". Denk aan kleine instellingen, die al het vertrouwen hebben van mensen. Bijvoorbeeld een stichting waar moeders naartoe kunnen als het ze teveel wordt, of waar kinderen terechtkunnen die niet naar school gaan of op de wachtlijst staan voor jeugdzorg." "Ze worden dan opgevangen in de wijk en kunnen wij de hulpverlening naar hen toebrengen vanuit een vertrouwde omgeving. Mijn advies aan het nieuwe college is dan ook: ondersteun niet alleen de  grote jeugdhulporganisaties, maar kijk ook de kleine initiatieven in de wijk. We doen het samen."