Na een relatiebreuk stond Maria (29) plotseling op straat: "Zonder woning raak je jezelf kwijt"

Al drie jaar heeft de 29-jarige Maria geen vaste woonplek in de stad. Nadat haar relatie uitging en ze de huur niet alleen kon ophoesten, werd ze uit haar woning gezet. Vele hospiteeravonden volgden, maar een vaste plek vond ze niet. Aanstaande zaterdag staat ze daarom op de Dam,  tijdens het landelijke Woonprotest.  Ze wil liever niet bij haar echte naam genoemd worden in dit artikel, noem me maar Maria (haar echte naam is bekend bij de redactie), zegt ze vanuit een klein kamertje waar ze nu verblijft. Uit angst dat een verhuurder haar in de toekomst nooit meer een woning zal aanbieden. Dat kan ze niet riskeren. Want sinds de relatie met haar partner drie jaar geleden uitging, heeft Maria geen vaste woonplek gehad. Eerst probeerde Maria de huur na de breuk alleen op te hoesten, maar na twee maanden werd duidelijk dat dat niet ging. "Ik moest er binnen vijf dagen uit", vertelt ze nu aan de telefoon. "Plotseling beland je met een tas vol spullen op straat." Hospiteren Ze zocht in beginsel vooral onderdak bij vrienden en kon ook nog een poosje onderhuren. En natuurlijk stond ze ingeschreven voor een sociale huurwoning. "Bij een jongerenwoning stond ik ooit op nummer 1. Het was een woning waarvoor je moest hospiteren. Dat heb ik gedaan, natuurlijk, maar toen hebben ze toch niet voor mij gekozen. Net als bij alle andere hospiteeravonden waar ik naartoe ging." En dus besloot Maria, die de moed begon te verliezen, te gaan kraken. "Ik was het zo zat. Ik kan niet meer tellen hoe vaak ik verhuisd ben en hoe vaak ik mijn spullen heb versleept. Je raakt dingen kwijt, maar ook zeker jezelf. Ik kan niet wortelen en bouwen aan een leven dat bij mij past." Dat de situatie Maria pijn doet, is duidelijk. Zacht snikkend vertelt ze verder: "Je staat stil. Al drie jaar. Ik heb alles geprobeerd: woongroepen, corporaties, noem maar op. Ik sta in een permanente staat van overleven. Ik kraak nog steeds, en hoewel het echt bij mijn ideologie past – want waarom accepteren we leegstand, maar geen onderdak voor mensen – is het allesbehalve mijn ideale situatie. Je wordt gestoord als je dingen geen plekje kunt geven." Natuurlijk, zegt Maria, heeft ze eraan gedacht om buiten Amsterdam te zoeken naar een woonplek. "Op een gegeven moment dacht ik: ben ik hier wel welkom? En waarom zijn al die fucking Amerikanen hier wél welkom? Waar geven we prioriteit aan? Het vult me met woede, want ík heb hier mijn gemeenschap. Mijn atelier, mijn vrienden, een netwerk. Hoewel dat door mijn woonsituatie ook steeds lastiger te onderhouden is." Woonprotest En dus staat Maria aanstaande zaterdag 10 oktober – Wereld Daklozendag – op de Dam bij het landelijke Woonprotest. En het is niet haar eerste: "Ik merk dat er weinig constructiefs verandert aan het huisvestingsprobleem. Ik ben idealistisch, dus ik hoop dat mensen gaan begrijpen hoe absurd het is dat je dit korte bestaan moet besteden aan het faciliteren van je bestaansrecht. Een dak boven je hoofd is een mensenrecht. Het doet echt wat met een mens als je geen vaste plek hebt." Het landelijke Woonprotest is zaterdag om 14.00 uur op de Dam. Zo'n 15.000 mensen kwamen op eerdere woonprotesten af.