Oppashond maakt senioren gelukkiger: "Wel de lusten, niet de lasten"

Een hond om op te passen maakt ouderen gelukkiger, gezonder en socialer. Dat blijkt uit onderzoek van bureau PwC onder 688 senioren die zijn aangesloten bij Stichting Oopoeh. Die stichting koppelt 55-plussers aan hondenbaasjes die een betrouwbare oppas zoeken. Maar liefst 83 procent zegt een beter humeur te hebben tijdens het oppassen.  Jarenlang werkte Wim als verpleegkundige op plekken waar de spanning hoog kon oplopen. Van de ambulance tot de cardiologie en crisisafdelingen in de gezondheidszorg. Na zijn pensionering zocht hij vooral ontspanning. Die vond hij in de vorm van de kleine ruwharige teckel Daisy. Gemiddeld één tot twee keer per week haalt hij haar op bij haar baasje Evelien Rooyen in Diemen. Samen trekken ze er dan op uit. "Het voordeel is dat ze altijd naar buiten moet. Weer of geen weer", zegt Wim lachend, "dus je moet wel naar buiten". Meer dan beweging De wandelingen brengen hem meer dan alleen beweging. "Voor mij is het een enorm belangrijk om de dagelijkse beslommeringen te vergeten. In een bos of op het strand kun je helemaal je hoofd leegmaken." Ook levert Daisy hem nieuwe contacten op. "Alleen lopen is eigenlijk niet zo leuk. Maar met een hond spreken mensen je aan. ‘Wat een leuke hond!’ Je hebt veel meer sociaal contact." De lusten, niet de lasten Zelf een hond nemen ziet Wim niet zitten. "Daar ben ik te oud voor. Misschien overleeft die hond mij wel. Nu heb ik de lusten, maar niet de lasten." Precies voor mensen als Wim werd Stichting Oopoeh opgericht. De Amsterdamse organisatie koppelt 55-plussers aan hondenbaasjes die een oppas zoeken. Directeur Ellen Groneman vertelt vanuit haar werkkamer aan een Amsterdamse gracht dat de stichting in de ruim veertien jaar dat ze bestaat meer dan 5600 koppelingen tot stand heeft gebracht. Win-win-win situatie "Het is echt een win-win-win situatie. Baasjes zoeken een lieve oppas, senioren missen de gezelligheid van een hond en honden zijn dol op aandacht." De belangstelling is groot. Volgens Groneman zijn er meer baasjes die een oppas zoeken dan beschikbare senioren. Nieuwe oppassers zijn dan ook van harte welkom. Meer contact en een beter humeur Dat het oppassen daadwerkelijk iets oplevert, blijkt volgens de stichting uit onderzoek van bureau PwC onder 688 aangesloten senioren. Van de ouderen die minstens één keer per maand oppassen, ervaart 94 procent meer sociaal contact. Daarnaast meldt 83 procent een beter humeur tijdens het oppassen en ervaart 72 procent een verbetering van de lichamelijke gezondheid. De tevredenheid is groot: 99 procent is tevreden over het oppassen en 96 procent over de bemiddeling door de stichting. ‘Daisy is toch een beetje mijn kindje’ Voor Daisy’s baasje Evelien Rooyen biedt de regeling vooral vrijheid. Ze nam de teckel elf jaar geleden, nadat ze weduwe was geworden. Een hond zou haar helpen meer sociale contacten te krijgen. Maar het combineren van een jonge hond met vrijwilligerswerk in het AMC bleek lastig. Via Stichting Oopoeh kwam ze in contact met Wim. Aanvankelijk vond ze het spannend om Daisy uit handen te geven. "Het is toch een beetje je kindje." Een bezoek aan Wims huis stelde haar gerust. "Mijn buikgevoel gaf aan: hier komt Daisy in een heel goed mandje terecht." Een band tussen baasje en oppas Inmiddels is er tussen alle partijen een hechte band ontstaan. Evelien kan dankzij Wim naar een museum, een dagje weg of afspreken met vriendinnen, Wim heeft beweging en het gezelschap van een hondje en de grootste bofferd is natuurlijk Daisy die op alle fronten niets te kort komt. Ze geniet zichtbaar van haar twee adressen. Bij Wim weet ze precies waar de keuken is. "Daar ligt meestal nog wat lekkers", lacht hij. Want één ding is duidelijk: sinds Daisy een oppasopoe heeft, heeft ze ook de hondensnacks ontdekt, zegt baasje Evelien.