Rietje (87) traint voor wereldrecord op haar honderdste: "Ik probeer het gewoon"

Op haar 87ste staat de Amsterdamse Rietje Dijkman nog altijd meerdere keren per week op de atletiekbaan. Ondanks twee nieuwe heupen springt ze records en traint ze voor nieuwe wedstrijden. Achter de geraniums zitten is voorlopig geen optie voor de Amsterdamse. Haar volgende grote doel? Op haar honderdste het wereldrecord op de 100 meter lopen. Het is druilerig op de atletiekbaan van AV23 in de Amsterdamse Watergraafsmeer. Maar Rietje Dijkman is alvast begonnen. Kniebuigingen en Jumping Jacks om het lijf op gang te brengen. De 87-jarige Amsterdamse staat zeker twee tot drie keer per week op de atletiekbaan. Met twee nieuwe heupen, sprong ze een paar dagen voor het interview nog een record op een vijflandentoernooi in Duitsland. En ondanks haar gevorderde leeftijd bruist ze nog van de plannen en de ambities. Drie meter, twee nieuwe heupen Wie Rietje vraagt of verspringen op haar leeftijd niet gevaarlijk is, krijgt een antwoord zonder omwegen. “Ja, ik denk het wel. Zeker met twee nieuwe heupen.” Maar dat houdt haar niet tegen. “Ik probeer het gewoon.” De dokter die ze raadpleegde, zei geen idee te hebben hoe verspringen met twee nieuwe heupen zou uitpakken simpelweg omdat er geen voorbeelden zijn van mensen die het zouden willen.  Dat proberen leverde onlangs in Duitsland een Nederlands record op in de leeftijdsklasse 85 plus. Rietje had haar zinnen gezet op tweeënhalve meter. Na drie foutsprongen kwam er alsnog een geldige sprong: drie meter.“Daar zijn we wel blij mee”, zegt ze. Een record krijg je overigens niet cadeau, legt ze uit. Ook als er nauwelijks concurrenten zijn, gelden er limieten. “Als je één meter springt, dan is het geen record. Wel voor jezelf, maar geen Nederlands record.” Begonnen met een slechte rug Haar sportleven begon niet met medailles of grote ambities, maar met rugklachten. "De dokter gaf mij de keus: ik kan uw rugwervels vastzetten of u moet gaan sporten". Rietje koos voor bewegen. Op haar 45ste begon ze met hardlopen. Een hele ronde was aanvankelijk al te veel gevraagd. “Ik kon niet één rondje lopen, hoor. Maar ja, doorzetten, doorzetten.” Vijf jaar later kon ze naar eigen zeggen alle atletiekonderdelen doen. Ze bleek talent te hebben. Inmiddels, ruim veertig jaar na die moeizame eerste rondjes, zoekt ze op de baan nog altijd naar wat haar lichaam kan. Op haar honderdste een wereldrecord Hoelang ze door wil gaan? Rietje denkt even na. “Ik denk tot de dood” zegt ze dan nuchter. Maar voor die tijd heeft ze nog een doel. Als het haar gegeven is, wil ze honderd worden. Vervolgens wil ze het wereldrecord op de honderd meter lopen. Volgens Rietje zijn er in Amerika honderdjarigen die nog wedstrijden doen. Dat vooruitzicht geeft haar iets om naartoe te werken. Het record versplinteren hoeft niet. “Het met een tiende verbeteren is ook goed. Je moet niet te veel willen, hè?”